Σπύρος Αραβανής | ΠΟΙΕΙΝ

Ο Καγιαλίκος είναι ένας έμπειρος μουσικός και συνθέτης. Έχει πλέον αρκετές εργασίες στο χώρο της μελοποίησης ποιημάτων και του τραγουδιού. Χτίζει τον προσωπικό του ήχο και τρόπο δίσκο τον δίσκο. Σε αυτή την εργασία μελοποιεί ποιήματα της Κικής Δημουλά, αναμετρά δηλαδή το πιάνο του με τον υπερρεαλισμό των ελευθερόστιχων ποιημάτων. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά όχι μοναδικό στην περίπτωση της μελοποίησης έργων της Δημουλά. Ο Καγιαλίκος άλλοτε χτίζει μια ατμόσφαιρα πάνω στη φωνή της (π.χ. «Υπό το μηδέν») ή πάνω στο ποίημα με τη δική του φωνή (π.χ. «Ο πληθυντικός αριθμός) αξιοποιώντας τις δυνατότητες του προγραμματισμού και της ηλεκτρικής κιθάρας σαν ένα τέμπο που κρατάει τις λέξεις, τις μελωδεί και τις εκφέρει χωρίς να ξεχνάει οτι πρόκειται για μελοποιημένο λόγο και όχι απλώς μια μουσική υπόκρουση. Για αυτό και το αποτέλεσμα μπορεί να αυτονομηθεί από το κείμενο, να φθάσει στα χείλη και να σιγοτραγουδηθεί (γνωρίζοντας ο Καγιαλίκος πώς διαβάζεται μουσικά το κείμενο) ακόμα κι αν η φωνή του λειτουργεί αντιστικτικά λόγω της τραχύτητάς της και της έλλειψης έκτασης. Μια επιλογή όμως μάλλον συνειδητή ώστε να φανερωθεί κι αλλιώς ο ποιητικός κόσμος της Δημουλά. Χωρις δηλαδή τον λυρισμό που συνήθως προσδίδονται οι μουσικές σε ποιήματα χαμηλόφωνα. Στην προκειμένη όμως περίπτωση ο λυρισμός της ποίησης δεν είναι ο γρηγορος συναισθηματισμός αλλά το φιλοσοφικό-αποφθεγματικό και παραλογικό στοιχείο που μετατρέπει τις καθημερινές στιγμές και αντικείμενα σε λυρικά υποκείμενα βαθύτερης διάστασης. Το ίδιο και η μελοποιήσεις του Καγιαλίκου.