Φώντας Τρούσας | ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ

Νέος τραγουδοποιός ο Γιώργος Καγιαλίκος, εμφανίστηκε πέρυσι για πρώτη φορά με το άλμπουμ «Εννέα Κρυμμένα Τραγούδια» [Orion Music, 2011], στο οποίο, πέραν των τραγουδιών, περιλαμβάνεται κι ένα… θέμα για βιολί και πιάνο.
Οι συνθέσεις του Καγιαλίκου διαπνέονται από μιαν «ευγένεια». Δεν ξέρω αν είναι η πρέπουσα λέξη για να περιγράψω ό,τι ακούω, όμως δεν μπορώ να βρω καταλληλότερη.
Πρόκειται για  τραγούδια «ήσυχα», φτιαγμένα όμως με τον τρόπο τους· με σημασία στη λεπτομέρεια, με απροκάλυπτη λυρική διάθεση, με περίτεχνες μελωδικές γραμμές, με ποιητικούς (όπως τους αποκαλούμε) στίχους.
Υπάρχουν και περαιτέρω προσόντα. Φερ’ ειπείν οι ενορχηστρώσεις (πιάνο, βιολί, φλάουτο, τσέλο, όμποε, άλτο σαξόφωνο, κοντραμπάσο) που συντείνουν ή επιτείνουν μία «δωματίου» ατμόσφαιρα, ή, ακόμη, και η φωνή του Καγιαλίκου (ερμηνεύει τα οκτώ από τα εννέα τραγούδια του, ένα αποδίδει η Έλλη Πασπαλά), που «πατάει» πάνω στα νοήματα, αποσαφηνίζοντάς τα.
Το άλμπουμ ευτυχεί να έχει τραγουδάρες· ζητώ συγγνώμη για τον χαρακτηρισμό, δεν ταιριάζει με το κλίμα και το ύφος του δίσκου, αδυνατώ όμως να περιγράψω κάπως αλλιώς την «Ελένη» φερ’ ειπείν (στίχοι Νεόφυτος Δάνος), το «Σε κλέβει ο άνεμος» (στίχοι Γιώργος Σκόκας), το «Νύχτα μου» (επίσης του Δάνου) ή το «Ένα πρωί» (στίχοι τού συνθέτη).
Και κάτι ακόμη, που έχει τη σημασία του. Χωρίς το βλέμμα του Νίκου Κυπουργού το άλμπουμ αυτό δεν θα είχε τη μορφή που έχει. Προσέξτε το.

Θοδωρής Εξηντάρης | ΜΟΥΣΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Μια παρουσίαση που θα έπρεπε να είχε γίνει αρκετό καιρό πριν καθώς ο δίσκος κυκλοφόρησε εδώ και έναν περίπου χρόνο και τα τραγούδια που περιέχει ακούγονται συχνά στις εκπομπές μου, στο ραδιόφωνο.
Και πώς να μην έχει ενδιαφέρον ο δίσκος όταν ήδη από τα πρώτα πράγματα που προσέχεις, αφού διαβάσεις τους στίχους είναι ένα σημείωμα του Νίκου Κυπουργού του οποίου η γνώμη έχει δεδομένη βαρύτητα. Λέει λοιπόν: «Έρχεται και μου φέρνει τα τραγούδια του ένας ευγενής νέος που μοιάζει περισσότερο μπασκετμπολίστας παρά μουσικός, κι όμως, με το πρώτο τραγούδι του, σκέφτομαι, να κάτι που χαίρομαι να το ακούω και που αξίζει να βρεθεί τρόπος να το χαρούν κι άλλοι».
Ξεκίνησα με την περιγραφή αυτή γιατί είναι ακριβής, τόσο για την ευγένεια όσο και για το ύψος!
Το σημαντικότερο όμως είναι η ακρίβεια στο γεγονός της ευχάριστης ακρόασης η οποία στην περίπτωση του Νίκου Κυπουργού δρομολόγησε και το δίσκο.
Εννέα κρυμμένα τραγούδια λοιπόν ή πιο σωστά πρώην κρυμμένα και που ευτυχώς έχασαν την κρυψώνα τους βρίσκοντας την οδό της δημοσιοποίησης. Πρόκειται για μια σαφώς λυρική δουλειά, με όμορφες μελωδίες και διακριτική ενορχήστρωση με βιολί, φλάουτο, τσέλο, όμποε, σαξόφωνο, κοντραμπάσο. Τραγούδια μιας έκδηλης ευαισθησίας που τραγουδάει προσεκτικά ο ίδιος και ένα ερμηνεύει με τον δικό της, χαρακτηριστικό τρόπο η Έλλη Πασπαλά.
«Πεφταστέρι», «Σε κλέβει ο άνεμος», «Ένα πρωί», «Νύχτα μου», πολύ όμορφα τραγούδια, χαμηλών τόνων (μεταφορικά) και σε στίχους ευτυχώς ταιριαστούς και ανάλογου επιπέδου από τον ίδιο, τον Νεόφυτο Δάνο και τον Γιώργο Σκόκα. Το τραγούδι με τη φωνή της Έλλης Πασπαλά «Ωκεανός» δίνει με την ομορφιά και των δύο ένα επιπλέον ελκυστικό ηχόχρωμα στο δίσκο.
Ο δίσκος κλείνει με ένα τρυφερό νανούρισμα που διατηρεί το ενδιαφέρον και στιχουργικά και ακουστικά, ενώ στο κλείσιμο του ίδιου του κομματιού υπάρχει ένα «θέμα για βιολί και πιάνο» που αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις για το τέλος, δίχως λόγο και επικεντρώνοντας στη μελωδία.
Το εξώφυλλο του δίσκου φιλοτέχνησε για το δίσκο ο Karolis Dedura.
Με δύο κουβέντες, δίσκος που αξίζει την προσοχή του κοινού που ψάχνει καλά τραγούδια.