Πεφταστέρι
Δυο μάτια που δεν ξέρουν να μιλάν
και δυο χέρια που τον ουρανό κρατάν,
έχεις αστέρι μου.
Μέσα στον ουρανό σου αστέρι είμαι κι εγώ
και το φως μου είναι το πιο δυνατό,
για σένα αγάπη μου.
Το φεγγάρι απόψε ολόγιομο θα βγει
και το φως μου ίσως λίγο να χαθεί,
μα εγώ καρδούλα μου,
πεφταστέρι θα γενώ για να με δεις.
στίχοι: Γιώργος Καγιαλίκος
Ωκεανός
Μπες στου ονείρου μου τον ωκεανό
σαν μυστικό καλά κρυμμένο,
γίνε καράβι, άνοιξε τα πανιά,
ψάξε στεριά, σε περιμένω.
Σ’ έχασα νωρίς,
στης σιωπής το υγρό σου βλέμμα,
τώρα στα όνειρά μου κατοικείς,
γίνε βροχή να πλύνεις την πληγή.
Βρες τ’ ουρανού το πιο γλυκό δειλινό
κι ύστερα μπες στα όνειρά μου,
να’ σαι ο ήλιος, να’ μαι εγώ το νερό,
να βυθιστείς στη θάλασσά μου.
στίχοι: Γιώργος Καγιαλίκος
Σε κλέβει ο άνεμος
Νιώθω τη μπόρα να ζυγώνει,
μυρίζω τη βροχή πάνω στο ξύλο,
αρχίνησε η ψυχή μου σαν το φύλλο
στα μάτια σου να τρέμει πριν να φύγεις.
Σε κλέβει ο άνεμος,
σε κλέβει ο ουρανός,
με ορίζει η μοναξιά.
Σαν χαρακιά βαθιά
μοιάζει ο χωρισμός.
Είναι η σειρά σου να πετάξεις
στο δύσκολο καιρό σαν αστραπή,
ποιος έντυσε με τέλος την αρχή,
κουρνιάζω στην ανάσα σου πριν φύγεις.
στίχοι: Γιώργος Σκόκας
Ένα πρωί
Να ξυπνήσω ένα πρωί στην αγκαλιά σου,
το σκοτάδι να χορεύει με το φως,
ν’ ανασαίνω και να τρέμουν τα μαλλιά σου,
τα σκεπάσματα στο πάτωμα σωρός.
Να ροδίζουν οι αχτίδες το κορμί σου,
να χαζεύω του ύπνου σου τα μυστικά,
μια στιγμή να `μαι μακριά απ’ το φιλί σου
κι απαλά να σε φιλώ, πολυ απαλά.
Σαν σεντούκια τα ματόφυλλα ν’ ανοίξεις,
να αστράψουν διαμαντόπετρες ματιές
και τα χέρια σου στους ώμους μου να ρίξεις,
πιο κοντά σου για να δείξεις πως με θες.
στίχοι: Γιώργος Καγιαλίκος
Νύχτα μου
Νύχτα μου με ξελόγιασες
και μ’ έκανες δικό σου,
με τα σκοτάδια σου αγκαλιά
σε νυφικό κρυψώνα,
κοινώνησα το παγερό
κι άστοργο μυστικό σου
κι ασπάστηκα τη θλίψη σου
σαν Παναγιάς εικόνα.
Κι όσο η μέρα με καλεί
κι εσύ μ’ έχεις δεμένο
με μαυρα ξόρκια υποταγής
που δεν τα παίρνεις πίσω,
μοιάζω μ’ αστέρι μακρινό
και σπίτι στοιχειωμένο
και δεν μπορώ ν’ αγαπηθώ
μα κι ούτε ν’ αγαπήσω.
Νύχτα μου τόσα σου ‘δωσα
μη θες και την ψυχή μου
γιατί είναι φως αχρείαστο
στα ερέβη της σπηλιάς σου
κι άσε απόψε ν’ ακουστεί
η δόλια προσευχή μου,
να βρω ένα δρόμο, ένα σκοπό
μακριά απ’ την αγκαλιά σου.
στίχοι: Νεόφυτος Δάνος
Ελένη
Όταν στον ήλιο η νύχτα υποταχτεί,
η Ελένη με απορία θα κοιταχτεί
στης μνήμης τον καθρέφτη και θα κλάψει.
Με μάγια θα ξορκίσει το κακό,
τ’ άσπρο της θα φορέσει νυφικό
κι όλα τα πρέπει και τα μη θα κάψει.
Και λυτρωμένη πια θα μου δωθεί
κι ας ξέρει πως μαζί μου θα χαθεί
σ’ άγνωστα της ψυχής της μονοπάτια.
Κι ας ξέρει πως στην άκρη του γκρεμού
ρίζωσε τούτη η αγάπη του χαμού,
μια αγάπη που της δέσαμε τα μάτια.
στίχοι: Νεόφυτος Δάνος
Τα σύννεφα
Τα σύννεφα πουλιά, τα σύννεφα καράβια
στον πρωινό ουρανό.
Ιπτάμενα χαλιά τα σύννεφα τα βράδια,
στον ουρανό σου πετώ.
Φυσά ένας βοριάς τα σχήματα χαλάνε
και μένει μια συννεφιά.
Φυσά ένας νοτιάς τα σύννεφα κολλάνε
και φτιάχνουν πάλι πουλιά.
Μα έχω καιρό να δω
μια μορφή σου στον ουρανό.
Πάνω στα σύννεφα
ψάχνω μια σου ματιά να πιαστώ
έχω καιρό να δω
τη μορφή σου στον ουρανό.
Τα σύννεφα νησιά που έχω ταξιδέψει
σε περασμένες ζωές.
Άγγελοι με φτερά που μ’ έχουν προστατέψει
στις δύσκολές μου στιγμές.
Τα σύννεφα βουνά, τα σύννεφα κλαμένα
με μια γκρίζα βροχή.
Τα σύννεφα απλά θυμίζουν στον καθένα
ό,τι ζητάει η ψυχή.
στίχοι: Γιώργος Καγιαλίκος
Ένα δάκρυ
Ένα δάκρυ έψαχνε βλέμμα για να γεννηθεί
μα δεν το'θελε κανένας,
δεν το `θελε ούτε ένας
να ταπεινωθεί.
Ένα δάκρυ ήρθε κοντά μου και μου μίλησε,
το συγκράτησα για λόγο,
μου `πε άσε με να φύγω
και ξεχείλισε.
Δάκρυ αν είν’ χαράς ή πόνου
δεν το ρώτησα,
έκλεισα τα βλέφαρά μου
και τα πότισα.
Ένα δάκρυ έψαχνε βλέμμα να ελευθερωθεί,
σαν ρυάκι να κυλήσει,
απ’ το φως να ξεκινήσει
και να ξοδευτεί.
Ένα βράδυ ήρθε σε μένα κι όταν έκλαψα,
μπήκαν μέσα μου θεμέλια,
της καρδιάς μου τα κουρέλια
ξαναέραψα.
στίχοι: Γιώργος Καγιαλίκος
Νανούρισμα
Κοιμήσου κι εγώ στόλισα
με φύκια τα μαλλιά σου
και με κοράλλια κόκκκινα
την τρυφερή αγκαλιά σου.
Το δίδυμο φεγγάρι σου
παιδί αγγελοκρουσμένο,
να `ρθει κρυφά να σμίξετε
σε κόσμο ονειρεμένο.
Κοιμήσου κόρη του γυαλού
αφροστεφανωμένη
κι εγώ ταξίδι ετοίμασα
που θα σε περιμένει.
Θα `ναι κουπιά τα χέρια μου,
βαρκούλα το κορμί μου
κι η αγάπη μου η ανείπωτη
ψυχή και δύναμή μου.
στίχοι: Νεόφυτος Δάνος