Στην Ελλάδα πολλοί θεωρούν πως η Τέχνη είναι χόμπι. Μαζί τους και το Υπουργείο Πολιτισμού.

Συνέντευξη στην Χριστίνα Τσατσαράγκου για τον δίσκο «Δοξάζοντας το τώρα»
NEWS24/7

Ο Γιώργος Καγιαλίκος είναι κάποιος που, όπως λέει ο ίδιος για τον εαυτό του, σε μικρή ηλικία αποφάσισε πως μπορεί να γίνει συνθέτης και μετά από τέσσερις δεκαετίες το προσπαθεί ακόμα.
Από μικρός ασχολήθηκε και με το σκίτσο και στα δεκαπέντε του δημοσίευε γελοιογραφίες στο περιοδικό “Τηλέραμα”. Απεχθάνεται την ταμπέλα του “έντεχνου” και “λόγιου” συνθέτη και αν δεν ήταν μουσικός, θα ήθελε να είναι σκηνοθέτης. Και σε αυτή την “εναλλακτική” ζωή θα ήταν πιθανότατα Παναθηναΐκός.

Τα πρώτα του ακούσματα ήταν ιταλικές όπερες και δίσκοι κλασικής μουσικής που άκουγε ο πατέρας του τα βράδια στο πικάπ και όλα τα τραγούδια της δεκαετίας του ’80 που άκουγε η μητέρα του στο ραδιόφωνο.

Η ημέρα που πήρε την απόφαση να γράψει μουσική ήταν η ημέρα που άκουσε τη μουσική του Νίκου Κυπουργού για την τηλεοπτική σειρά “Οι Φρουροί της Αχαΐας” και ο συνθέτης που του έδειξε τον δρόμο είναι όπως μας λέει “Ο Μάνος Χατζιδάκις, χωρίς καν να τον γνωρίσω”.

Αναφορικά με το τι περιλαμβάνει η νέα του δισκογραφική δουλειά “Δοξάζοντας το Τώρα”; μας λέει:

“Δέκα τραγούδια σε στίχους της Λίνας Δημοπούλου, του Γιάννη Ευθυμιάδη, της Ιφιγένεια Κορολόγου, του Πόλυ Κυριάκου, του Δημήτρη Λέντζου, του Ηλία Μάστορη, και του Απόστολου Στάικου. Τα ερμηνεύω εγώ, έχω γράψει σε δύο τους στίχους και σε όλα τη μουσική. Δέκα τραγούδια που μιλούν για το σήμερα μέσα από την ξεχωριστή ματιά του κάθε στιχουργού.”

Στην Ελλάδα πολλοί θεωρούν πως η Τέχνη είναι χόμπι και οι πολυετείς σπουδές ενός μουσικού αντιστοιχούν σε ένα απολυτήριο λυκείου. Το χειρότερο είναι πως σε αυτή την χώρα την ίδια άποψη έχει και το Υπουργείο Πολιτισμού.

Υπάρχει κάποια συνεργασία που ξεχωρίζει; “Έχω ευτυχήσει να συνεργαστώ με πάνω από τριάντα τραγουδιστές και πολλούς ποιητές και στιχουργούς. Όλες αυτές οι συνεργασίες είναι κρίκοι μιας αλυσίδας που αν ξεχωρίσω μία νομίζω πως θα σπάσει. Για όλες λοιπόν είμαι ευγνώμων.”

Αναφορικά με τις συνεργασίες του στον κόσμο της ποίησης μας απαντά ότι έχει συνεργαστεί αρκετές φορές με τον Δημήτρη Λέντζο και τον Γιάννη Ευθυμιάδη, δύο σύγχρονους Έλληνες ποιητές, ενώ έχει δουλέψει επίσης πάνω σε ποιήματα του Σολωμού και του Βρεττάκου. “Μου αρέσει να μελοποιώ ποιήματα αλλά δεν το κάνω εμμονικά. Παράλληλα γράφω και άλλα είδη μουσικής.” μας λέει.

Τέλος, τον ρωτήσαμε ποιος μπορεί να είναι ο εφικτός στόχος ενός μουσικού στην Ελλάδα σήμερα;

“Στόχος του κάθε καλλιτέχνη είναι να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς από την δουλειά του. Στην Ελλάδα πολλοί θεωρούν πως η Τέχνη είναι χόμπι και οι πολυετείς σπουδές ενός μουσικού αντιστοιχούν σε ένα απολυτήριο λυκείου. Το χειρότερο είναι πως σε αυτή την χώρα την ίδια άποψη έχει και το Υπουργείο Πολιτισμού. Σήμερα λοιπόν, δυστυχώς, ο βασικός στόχος ενός μουσικού είναι με πολλή προσπάθεια να μπορέσει να καταφέρει να ζήσει από την Τέχνη του αξιοπρεπώς. Ένας δημιουργός είναι ακόμα πιο δύσκολο να το καταφέρει και πρέπει να βρει τον τρόπο που θα βιοποριστεί και θα μπορέσει να μείνει πιστός στο αρχικό του όραμα.”